فردا که به استخر می روی

فردا كه به استخر مي روي
از كنار لاشه ام عبور خواهي كرد
از كنار گوشت باد كرده شكمم
و منقارم كه بلند افتاده كج
فردا كه به استخر مي روي
با پرهاي ايستاده ام
كه در تكاني مدام
باد را مور مور مي كند
غرق مي شوي
در موج بويناك تنم
و در آشوب ديواره هاي لزج
رها مي شود گل گيسويت

همشهري
با اين دست ها
كه به پهناي جوي هاي شهر بزرگند
تو فكر كن مرغ ماهيخوارم و گرسنه
فرقي نمي كند
من اما
دنبال گل گيسويي مي گشتم
پيدا نكردم و مردم

سرباز گمنام

شعری از پشيو شاعر كرد عراقي


هرگاه
كنار قبر سرباز گمنامي
تاجي از گل را مي بيني
فردا اگر
به سرزمين من آيي
و بپرسي:
"كجاست قبر سرباز گمنام؟"
به تو خواهم گفت:
بزرگ مرد
در سرزمين من
كنار هر جويي
بر سر كوي هر مسجدي
بر آستانه ي
هر خانه
هر كليسا
هر دير
بر سر قله هر كوهي
بر شاخه ي هر درختي
در كردستان
بر هر وجب خاكي
هر گز آسماني
نترس
كمي سرت را خم كن
تاج گل ات را بگذار



اين شعر را پشيو در مسكو و با الهام از قبر سرباز گمنام سروده است

گلوله هاي نمك اند پستان هايت / شعري از عبدالله پشيو

گلوله هاي نمك اند پستان هايت
"عبدلله پشیو شاعر کرد "
مي بوسمت اي جان
برآمدگي چانه ات را مي بوسم
نرماي گوش ات را
نك پستان هايت را مي بوسم

بسیار تشنه ام
و خوب مي دانم
گلوله هاي نمك اند پستان هايت
مي بوسم شان مي بوسم شان
و در استخوان هايم ريشه مي زند عميق
نهال استسقا

اي جان من
در نخستين تجربه عشق مان
پستان هايت به من آموخت
احترام به برف كوهستان را
و چشم هايت به من آموخت
احترام به چشمه ساران در قله هاي بلند

مي خواهم كه برگردم
كنار تخته سياه مدرسه
و منتظرت باشم
تا در دومين تجربه عشق
به من بياموزي
احترام پستان هايت را
به من بياموزي
احترام چشم هايت را

ماه کج

گيسو پريش تو بادبان كه شد
اشك ها سبز مي شوند
و ماه كج
در موج موج نفس ها
جزيره گونه ام پيداست
تا كجا بايد راند
وقتي لبان تو زورقي است

تن پوشی از پروانه داشت صلیب

فداي سوسوي چشمهات هرچه فانوس
راه بسته از گيسوي شيون نشستگان و
ريشه هاي بلوط
اصلا لعنت به زوزه باد
وگرنه همان چارچوب و چراغ
غلغل و چاي سرد
همان دوردست خسوف، خيرگي
و آنكه تن پوشش پروانه هاست
نازنين!
ديريست آغوشت به هوايم صليب كرده اي
مي دانم

سرفه کن لااقل

فنجان چاي را كه مي آوري
احساس كن مسافري باز آمده ام
حرفي ، لبخندي ، سرفه اي لااقل
تا نگويند ماهيان قالي را نقش پايت انگاشته ام
چشم هايم را مي بندم

ديسي پر از نارنج و انار
چه مي دانم انگور آيينه
از دست هايت افتاده است

نه بي گمان خيال نكرده ام

به زيارت رفت و درخت دخيل بسته شد

ريشه انگشتانت
كه به عمق زمين برسد
ران هايت از گچ و آهك خواهد رست
و خورشيد
- كره سرخ موي -
در انتهاي دره زاده خواهد شد
ريشه انگشتانت
كه به عمق زمين برسد
شب آوار از يادت رفته است
شبي كه خدايان
با دف هاي پوسيده گورهايشان را شكافتند
و در گنبدي از هين هين نفس هايشان سوختي
آه اي درخت
اي درخت اساطير
تاول پايت تركيده و
روياي ديرينه ات

چون ليموي گس به شاخه نشسته است

حالا
تازيانه بلند گيسويت

دم اسبي است
كه از آن فراز گنبد و مناره پيداست

چاقويت به شيشه خوابم مي لغزد

الو آژانس؟
- گوشي خانم گوشي
دختر! گناه من كه نبود
وگرنه همان شب كه با دختران ايل به رودخانه آمدي
چاقو به يخ فرو نكرده بختت در دلم وا شد
دختر!
گناه من كه نبود
سيل تو را با خود برد
حالا
توي كوچه هاي تجريش هم ولم نمي كني
هر شب
چاقويت به شيشه خوابم مي لغزد
پشت پنجره مي ايستي و
كولاك از انحناي ساق بلندت آغاز مي شود
بالا كه مي رود ديوانه وار
كبوتران سينه ات لرزان و مضطرب
سر زير بال مي برند
دختر سيل تو رابرده است
باور نمي كني چرا
هي پشت پنجره نايست
با چشم هايي كه بوسه از خواب مي برند
من نه سيگار دارم نه پتوي اضافي
- بله خانم بفرماييد!
- خواب از سرم پريده آقا
راننده اي مشت بفرستيد
پاكتي سيگار برايم بياورد


*يكي از رسوم قديمي چهارشنبه سوري در گروس قيچي كردن آب چشمه توسط دختران جوان است و همين طور شكستن يخ با چاقو با اين اعتقاد كه در سال نو بخت آنها باز خواهد شد

نفس آخر

بر سینه ام نشسته دارکوب
کولاک می وزد
در حفره های خالی چشمم
و دهانم پر از یخ است
دیگر تمام زمستان را
دیگر تمام زمستان ها
ایستاده ام کنار پیاده رو
با پالتوی بلند
و جیب های گشاد
تکان هم نمی خورم
با سیلی هیچ عابری

عصر پنجشنبه مي رويم

دورت بگردم
عصر پنجشنبه
دستبند نقره هم برايت مي گيرم
با آبشاري از فيروزه و
سرود سيرسيرك ها
مي خواهي عصر پنجشنبه
با چمداني از آفتابگردان بيايم
بگذريم از گورستان هاي شهر
بساط زنگ زده اوراقچي ها
دكل هاي بلند
گرم خانه هاي پر از عطر حشيش و...
بگو قبول
عاشقانه هاي پابلو را هم مي آورم
با همان شعرها كه بوي تمرهندي و لواشك مي دهند
تلخي نكن
بهانه نگير
عصر پنجشنبه مي رويم
و تمام فرشته هاي جهان
بر گورستان هاي نشسته در برف
دست هايشان را درهوا تكان مي دهند
چه بدرقه اي
فيروزه از آسمان مي بارد

هر لحظه فراموشت مي كنم

رقص يك جفت دمپايي ابري در هوا
جيغ ممتد اتوبوس هاي آكاردئوني
بارش گردوهاي مغزدار در جوي
پرواز فال نامه ها
وجاروي بلند خون آلود
روزي اين گونه خواهم مرد
همچون كودكان خياباني
و جوي هاي شهر تكه هاي تنم را تشييع مي كنند
تا دور دست هاي دور
تا فراموشي
اين تقدير شاعري است كه در ازدحام خيابان ها
خميده چون سايه اي تحليل مي رود
در رويايي از حرير پروانه و ململ نيلوفران كبود


گوش كن محبوبم
گوش كن
گريكه فرايم مي خواند
از ان سوي اساطير باستان
واژه ها مات مي شوند آرام آرام
چنان تخيل كودكي در پرواز
مي سوزد مه سوكاتو
مي زويي سوئه سي گيلرناس
لافاسو تانا گومه
سوسلمو موسي جي كي سو كارتي گاس

زانو نزن
جوي ها را پر كردي از دانه هاي درشت اشك
آسمان را نگاه كن
رقص يك جفت دمپايي ابري در هوا

پروانه هاي زنگوله

هر طرف كه دويد
دود
نفس يابو
بوي باروت
ديواري شد بي در بي روزن
بيچاره عاشيق سازش را بردند

قنبر براي پنچ بزش
و پنج پروانه زنگوله هاشان
ترانه مي خواند
كه جو نزد دختر خان است

كوراوغلو بر اسب
كليد در كمر
جو در جيب
ساز در دست

طاعون که نیامده است

در غروبي زرد
آنقدر براي آفتاب گردان ها ترانه خواند
كه یرقان گرفت و مرد

حالا شما چرا دهان بند بسته ايد
دو برگ آفتاب گردان جاي گوش هاتان
زبانم لال
طاعون كه نيامده است

عشق در آيينه تاريك

خيام
طرح مبهم لبخند
بر آيينه تاريك

مولوي
سريدن خيال
در دهليزهاي تنگ

نواب

شليك خون
هين هين نفس
لرزش
انحنا
مترو چه زود
عشق را به مقصد مي رساند

تيغه دريا و جنگل

براين برهوت
كدام قبيله سرگردان
آبله سوده است
كه دريا را مي ماند
و بر اين نيزه هاي اساطيري
جامه هاي سبز را
كدامين طوفان به يغما برده است
كه جنگل را مي ماند

بايد به احتياط گذشت
بر تيغه دريا و جنگل

خواب گرد

تنها زمزمه دريا مانده بود
كه در پاي صخره مي شكست موج موج
ماهيان تصوير ماه را تك مي زدند
و من كه تا كمر فرو رفته در سجده و خاك

تو از ستايش و ستاره خوابت برد
و تا چشم گشودم رفته بودي
آي بالا بلندكم!
حالا برو كه دست هاي گشوده ات را باد پر كند
حالا برو كه من به نظاره بنشينم
چگونه صخره بر سر دريا
فرو خواهد ريخت

بانوی اردیبهشت!

خوشم كه بانوي شعر مني و مي داني
غزل غزل همه عشق ام توراست ارزاني
حرير سرخ نگاهم بكش به قامت سبز
كه خلعتي است به اندازه هاي عرياني
در آب مي پرم امشب كه آورم به كف ات
تو در خليج سرشكم به ماه مي ماني
دوباره زنبق عشقم برويد از دل تو
دوباره باغ شقايق زبام سيماني
ز سم اسب تپش هاي دل ندارم خواب
ز شيهه هاي نفس در هواي باراني
دلم گرفته از اين انتظار از اين بندر
از اين سواحل شرجي غروب باراني
ستاره هاي سرشكم نثار مقدم تو
و ماه عشق من اين تاج بدر سلطاني

آهای صندلی

با اين چهار شاخ آهنين
فكر كرده اي لابد شواليه ام
و نفرين اسب گم شده ام را
ويلان كوچه هاي هزار ساله تاريخ
نه همشهري
اين كه مي بيني تنها يك صندلي ست
تنها
يك
صندلي
اگرچه مي دانم
نه نشسته ام پشت به آسمان
نه پرواز مي كنم رو به زمين
شايداما
اين ويلان كوچه هاي خاكي شهر
آفتابي از كف پايش طلوع كرد
يا بوته اي گل سرخ از سرش
آهاي صندلي
آهاي صندلي

اردوگاه

پيراهن نظامي اش را
لوله كرد و زير چانه گرفت
توري از سايه هاي كنف بر اندامش لغزيد
ذهنش پر از ستاره شد
پسرك ككي مكي
و مربي تاكتيك با گلوله هاي سرخ
علامت شان زد



آن طرف شبكه هاي نور
رخوت گرم خواب قيلوله
ميدان خالي اردوگاه
آن طرف تر
سيم هاي خاردار
روي بزرگ ترين شبكه نشست
وپشتش را به داغي تخته هاي كانتينر چسباند



گوني دستشويي
در هيبت مردي محو مي شد
كه از فانسقه اش
خشاب هايي با گلوله هاي سرخ آويزان بود

"راوی سوم شخص مفرد" يا "سيگاري بگيران و برگرد با اولين قطار"

... شب را تمام دنبال رابطه اي بودم ميان چشم هاي تو و توتوني تلخ كه در شن و آهك روييده است
-
- رازها تلخ و سوزنده نيستند؟
-
- پس بگذار اين توتون تلخ پر از ساك تو باشد لااقل ، وقتي كه پنجشنبه عصر مثلا بيست و پنجم ارديبهشت از قطاري خاكستري پياده مي شوي
-
- نه نه من راوي سوم شخص مفردم، تو هم كه مي روي و گم مي شوي در مه
-
- ساعت هفت دقيقه به هفت صبح،بلوار كشاورز،باران هم باريده باشد؟ آنوقت چگونه فرشته گان آسمان تمامي شب را برگي زخيم بپيچند و هي سيگار بكشند؟
-
- اينجا را مي توان سفيد خواني كرد لا به لاي جمله هايي كه به خاكستر نشسته اند...الو... منظورم ستاره هاست ، پلاس شب را كه آه من سوراخ سوراخ نمي كند الو؟
-
- نه اندوه خوب است ، نه ترديد و نه حتي راز و اصلا هيچ وا‍ژه ديگري ، مي داني؟ زبان منشا سو تفاهم است، روباه اگزوپري ... الو روباه اگزوپري... الو روباه اگزوپري به شازده مي گويد
-
- چه مي دانم، معصومانه توضيح مي دهيم با جمله هايي بلند. نام شعر هم مي تواند به بلنداي يك برگ توتون تلخ باشد
-- مثلا راوي سوم شخص مفرد و يا سيگاري بگيران و برگرد با اولين قطار... الو...الو...الو